Ik mag je wel raken

maar niet precies dáár.

Ik mag je ook hebben

voor eventjes maar.

Je laat je wel zien

maar alleen in dát stuk.

Dan kan ik je nad’ren

voor wat tijdelijk geluk.

Ik pak je wel vast

maar jij houdt niet beet,

Ik kijk in je ogen

zie dat jij ’t niet meer weet.

Kan ik mij verhouden?

Ben jij wel gehecht?

Wat kun je niet zeggen?

Ben jij hier wel echt?

Er fluistert een boodschap

maar ik spreek hem uit.

Jij hoort het en voelt het

en stapt achteruit.

Ik ploeter en worstel

zak in het moeras

en vraag me dan af

of jij er ooit was…

© Carolien Oosterhoff – 2013